Deze blog is verplaatst naar:

http://xhiramx.blogspot.com/

Cheers!

Zo, nou, hxe8hxe8, na al dat ranzige gitaargeweld eindelijk een beetje tintelfrisse POP! Hoewel, aan gitaren eigenlijk geen gebrek op de debuutplaat van de Italo-Australische twins Jess & Lisa Origliasso. Immers, zoals Avril Lavigne, Ashlee Simpson en Kelly Clarkson al eerder lieten horen: Er mag weer gelikt doch stevig gerockt worden in teenpopland. Aan de hand van toppopknoppendraaiers als Clif Magness (Avril, Hanson), Dr. Luke (Kelly Clarkson, P!nk) en natuurlijk Max Martin (Britney, Backstreet Boys, Ace Of Base; let wel, hij begon zijn carrixe8re als zanger in een glammetalband) donderen The Veronicas op The Secret Life Ofx85 een vrachtwagenlading aan ge-airbrushte gitaren, waterdichte samenzang en dodelijke hooks over je heen waartegen ieder verzet kansloos is. Al zakt het naar het eind wat in en is de afsluitende Tracy Bonham cover x93Mother, Motherx94 niet erg gelukkig gekozen, dit is potdomme toch echt een plaat die zeker voor de helft uit bonafide hits is opgetrokken en, ook bijzonder, zelfs de ballads zijn do-able. In Australixeb is het uiteraard al lang & breed kwadrupel platina, maar op onbegrijpelijke wijze zijn de Origliassootjes hier en in de V.S. (ze wonen inmiddels in L.A.) tot op heden niet of nauwelijks op de radar verschenen. Schande! Luister maar naar het ten onrechte nog niet op single verschenen x93Secretx94 (hoeveel ledematen heeft die x91drummerx92 in het refrein?) en check die video, met speciale aandacht voor het live blijkbaar wxe9l opborrelende Aussie-accent en de voorzichtig ontluikende Bonnie Tyler-rasp van Lisa (voor de kijkers links). Crikey!

Het alfabetisch bepaalde toeval wil dat de bubblerock van The Veronicas in mijn iTunes playlist gevolgd wordt door de al even catchy en niet te versmaden bulldozerpop van Veruca Salt (ook twee dames), wat meteen een leuk dwarsverband geeft naar de nineties alternative rock, die eigenlijk veel melodieuzer (Posies, Weezer, Fountains Of Wayne, Nirvana) was dan de gescheidschrijving en de post-grunge treurnis ons willen doen geloven. Maar dit geheel terzijde.

MP3 The Veronicas x93Secretx94

MP3 Veruca Salt x93With David Bowiex94

VIDEO The Veronicas x93Revolutionx94 (live):

MP3 Nortt "Vanhellig" (edit)

MP3 Nortt "Ligprxe6dike"

MP3 Nortt "Vanhellig" (edit)

MP3 Nortt "Ligprædike"

Ik ben enigzins een late bekeerling wat betreft My Dying Bride, de oergothicdeathdoomsters uit Yorkshire. Natuurlijk, ook ik was onder de indruk van hun klassieke debuut As The Flower Withers (1992), maar daarna heb ik om de xe9xe9n of andere reden amper meer naar ze omgekeken, tot een paar jaar geleden Songs Of Darkness, Words Of Light uitkwam en ik het droefgeestige vijftal in het oude Patronaat zag excelleren. Nou ben ik eerlijk gezegd normaal gesproken meestal veels te nuchter om te vallen voor dergelijke schaamteloze bloed-wijn-&-rozen pathos; het is meer iets wat ik maar op de koop toe neem als de muziek en de liedjes maar goed zijn. Dat laatste is zonder meer het geval bij MDB: De riffs zijn traag maar toch vreselijk catchy; ze zijn meesters het mooi gedoseerd aanwenden van harmony vocals en toefjes grunt; het gitaargeluid deint massief zoals het massief hoort te deinen; bovendien heeft de band de goede gewoonte om de lengte van de maat gewoon aan de duur van de riff aan te passen (wat bij het gebruikelijke DodeBruidmarstempo verder niet voor vreemde mathmetalesque hinkstapsprongen zorgt). Maar hoe je het ook wendt of keert, het ‘selling point’ van MDB blijft de huilstem van Aaron Stainthorpe. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen (ik bedoel, kom op!, teksten als "Caress your flesh / Burns like fire / Rosey, sweet breath / And your desire" of dit pareltje "Your pain, it talks to me / Your pain, it really talks to me" zijn toch echt vxe9rrrr over de grens van het toelaatbare), maar hij weet voor mij precies de juiste toon aan te slaan om weg te kunnen komen met, uhm, oprecht geacteerde, klaarblijkelijk van elke ironie gespeende gothisch-romantische tristesse, daar waar de Liefde & de Dood elkaar ontmoeten in de Eeuwige Schoonheid der Duisternis (zie je wel, ik krijg zoiets er niet met droge ogen uit!). Het zal wel iets Brits / Oude Werelds wezen, denk ik dan, de schmierende New Yorkse gothcockrock van het deels uit een vergelijkbaar vaatje tappende Type O Negative indachtig. Oordeelt u echter vooral zelf:

MP3 My Dying Bride "L’Amour Detruit"

VIDEO Type O Negative "Love You To Death"

Zo rond 1990, in een popmuzikaal landschap gedomineerd door post-wave, proto-grunge, britpop, madchester, rave, house & what-have-you-not ontstond er in Engeland een subgenre dat het beste van deze werelden in zich leek te verenigen: Shoegaze, vernoemd naar de quasi-verveeld/verlegen houding die de beoefenaars op het podium plachten aan te nemen. Bands als The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Curve, Ride, Slowdive, Spiritualized en Swervedriver (mijn persoonlijke favoriet) lieten je duizelen in hun hallucinerende maalstroom van warm zoemende dan wel ijzig cirkelzagende maar in ieder geval zwaar vervormde gitaren…dromerige, lijzige, xfcberbritse (dames)zang…repetitieve, hypnotiserende drums en tapeloops; maar goed dat de dopingcontrole in de popmuziek nog niet is ingevoerd. My Bloody Valentine’s Loveless (1991) is de Reign In Blood van de shoegaze, het alom bewierookte hoogtepunt van het genre; de gezaghebbende Amerikaanse indie-website Pitchfork plaatst hem op 2 in de lijst van be(langrijk)ste platen uit de jaren negentig, en voelt zelfs in de bespreking van nummer 1 OK Computer de noodzaak om zich welhaast te verontschuldigen voor het feit dat Loveless het niet is geworden. De wereld wacht al 15 jaar tevergeefs op een opvolger (zeg maar de Chinese Democracy van de shoegaze, dus), maar MBV-meesterbrein Kevin Shields (de Brian Wilson van de shoegaze; nu hou ik op) is inmiddels, zo geeft hij zelf ook grif toe, de tragische gevangene van zijn eigen niet te overtreffen meesterwerk.

Van de weeromstuit roepen de fans al ettelijke jaren dat die shoegaze-revival nu toch echt aanstaande is (ze hebben er zelfs al een naam voor bedacht: Nu-gaze), maar afgezien van wat luxe heruitgaven van de klassiekers van o.a. Slowdive en The Jesus & Mary Chain alsmede het halfbakken inlijven van de verwante postrock-scene (Mogwai, Aereogramme, Godspeed You Black Emperor) en enkele vertakkingen richting ambient electronica (Fennesz, M83), stonerrock en zelfs blackmetal (Velvet Cacoon, Leviathan/Lurker Of Chalice) komt men qua vers bloed niet verder dan een handjevol ‘echte’ nugazers: Black Rebel Motorcycle Club, My Vitriol, Engineers, Jesu (waarover later meer) en met name Amusement Parks On Fire. Dit piepjonge kwintet uit Nottingham onder leiding van Michael Feerick bracht dit jaar zijn tweede plaat Out Of The Angeles uit en het is een prachtige Swervedriveriaanse trip geworden, met huizenhoge gitaarmuren, desalniettemin memorabele melodiexebn en songs die zelden onder de vijf minuten klokken; in al zijn eenvormigheid zwaar verslavend. Reteretro, o ja, maar ik ben ook de jongste/hipste niet meer

MP3 Amusement Parks On Fire "Await Lightning"

MP3 Swervedriver "Rave Down" (2-noten-riffs rule, welk een tijdloze schoonheid… snif… wel HARD draaien!)

VIDEO My Bloody Valentine "Only Shallow":

Einde van het jaar, tijd voor de lijstenbrij! Op 10 in mijn rijtje toppers van 2006 het klinkende resultaat van de soulsearch van Abbath, black metal icoon van beroep. Dat gaat blijkbaar dus ook niet altijd over rozen daarzo op the left hand path, want de afgelopen jaren heeft Olve Eikemo (zoals hij eigenlijk heet) de tijd moeten nemen om zich te bezinnen in de Noorse bergen bij, uhm, Bergen dus. Na dertien woeste jaren met xe9xe9n van de grootste, beste en, zoals dat gaat in het genre der geitenneukers, opse-kopse-kruizen & "ga-jij-dit-jaar-ook-als-pandabeer-naar-de-carnaval", meest lachwekkende black metal bands ter wereld, Immortal, was de pijp leeg. In 2002 werd nog wel even het daverende slotakkoord Sons Of Northern Darkness geleverd, denkelijk toch wel mijn favoriete plaat in het genre. Het klinkt zoals het uiteindelijk ook bleek te zijn: Moegestreden, leeggevochten Noormannen keren het slagveld de rug toe en schrijden met opgeheven hoofd doch doordrenkt van melancholie door de sneeuwstormen richting het duistere berglandschap dat zij ‘thuis’ noemen; als de slotscene van een klassieke Hollywood western, maar dan anders. Grandioos, majestueus, heftig ontroerend. Welke andere band of artiest in welk genre dan ook was het ooit gegeven om een 7 platen omvattende carrixe8re af te sluiten op het absolute hoogtepunt, met het ultieme meesterwerk? Zeg het maar, want ik weet het niet….

Gelukkig pakt Abbath met zijn nieuwe project I de draad weer doodleuk op waar Sons Of Northern Darkness die liet liggen, al blijkt uit opener "The Storm I Ride" wel dat zijn Motxf6rhead-cover/hobby bandje Bxf6mbers hem niet in de koude kleren is gaan zitten. Er hangt sowieso een relaxed jaren tachtig Duitse metal retro-sfeertje over de hele plaat (zie ook die bandfoto), alleen de foute snorren en kogelriemen ontbreken nog. Maar verder is het vooral weer heerlijk rossen in de uit duizenden herkenbare Abbath-stijl, met de wiegende melancholieke twaalf/achsten riffs en die fantastische ‘fffffWHOOMPfffff’ gitaaraanslag/demping (whatever…. check die mp3 maar). En de songtitels zijn natuurlijk ook weer als vanouds op & over-the-top viking-stylo: "Warriors", "Battalions", "Mountains", "Days Of North Winds", "Far Beyond The Quiet". Je zou het af kunnen doen als een bloede- en corpsepaintloze herhalingsoefening , maar daar is het echt veuls te lekker voor, mmmmmm…

Het schijnt dat Abbath er na het eerste het beste optreden met I alweer de brui aan heeft gegeven en toch weer met Immortal aan de slag gaat, hij voelde zich zonder corpsepaint toch niet zo op zijn gemak op het podium. Des te beter wellicht, want zo af en toe smacht ik toch eerlijk gezegd ook wel naar een razende blastbeat op het zich zonder uitzondering in midtempo afspelende Between Two Worlds. Hoe dan ook, met Abbath blijft het fijn benen wijd/kop & onderlip omhoog/ogen dicht doen en de tranen verbijten.

MP3 I "Warriors"

En in de categorie schone-broek-bij-de-hand-jij-bent-zeker-de-leukste-thuis, een mopje vintage Immortal:

VIDEO Music For One Apartment & Six Drummers

Dan toch maar eens gedownload: The Louvin Brothers’ complete works 8 CD box van de primus inter pares der re-issue labels Bear Family (ik ben er nog steeds niet uit of ze daar nou geniaal of compleet van de pot gerukt zijn). Meer dan de helft van de liedjes heb ik al op CD in de kast staan, wat me er altijd van weerhouden heeft deze Heilige Graal aan te schaffen. Het gaat er onherroepelijk toch ooit van komen. Amai, wat een onvoorstelbare verzameling schoonheid is dit dan?! De alpha en omega van, juist ja, close harmony.

Vanwege hun stemmen in vergelijking met hun voorkomen en karakters heb ik ze lange tijd verwisseld (eigenlijk nog steeds als ik me al luisterend een voorstelling maak), maar het zit dus zo: Ira (de lange, b. 1924) zong engelachtig hoog, speelde mandoline, dronk teveel, was een opgewonden standje (hij beet Elvis ooit backstage toe dat hij z.s.m. moest nokken met die "fuckin’ nigger music") en is vroeg gestorven, een echte Southern man kortom. Charlie (de kleine, b. 1927) leeft nog steeds, speelde gitaar, had een engelachtig gezicht en als je het mij vraagt de mooiste stem-met-een-randje van allemaal; woorden schieten tekort, luister naar "He Can Be Found" hier beneden.

Er valt nog van alles te zeggen, over hun met Hank Williams gedeelde home state Alabama, hun voorgangers The Delmore Brothers, hun zeer vernieuwende conceptalbums, hun halfmislukte rockabilly-uitstapjes, hun invloed op iedereen van The Everly Brothers via Gram Parsons naar Uncle Tupelo en Buddy & Julie Miller (lees hun biografie In Close Harmony van de recentelijk overleden country-historicus-par-excellence Charles K. Wolfe, zou ik zeggen), maar uiteindelijk gaat het om die twee stemmen, die iedere volwassen man of vrouw binnen twee-en-een-halve-minuut tot een hulpeloos hoopje snikkend geluk weten te reduceren. And they’re "Just Rehearsing", by golly!

Oh, en de Louvin’s "Are You Afraid To Die?" graag back-to-back met Gillian Welch‘s "I’m Not Afraid To Die" (en Anaal Nathrakh’s "Necrodeath", vanzelf) op mijn begrafenis. Amen.

MP3 The Louvin Brothers "He Can Be Found" (via YouSendIt)

MP3 The Louvin Brothers "Just Rehearsing" (via YouSendIt)

En dan nog dit juweeltje via YouTube: Live @ The Grand Ole Opry met Ernest Tubb en xfcbercoole chick bass player! Helaas lopen beeld en geluid niet synchroon, maar wat deert het:

VIDEO The Louvin Brothers "I Don’t Believe You’ve Met My Baby"

Als er zoiets bestaat als het muzikale equivalent van The Exorcist dan heet het Anaal Nathrakh. Het is van die muziek die iedereen eigenlijk op z’n minst xe9xe9n keer gehoord moet hebben. Muziek die zo ongemakkelijk hard, snel, aggressief, kwaadaardig en over-the-top is, dat er al suggesties zijn gerezen om de platen van dit duo uit metalpioniersstad Birmingham (Black Sabbath, Judas Priest, Napalm Death, Godflesh) maar te gebruiken om de gevangenen in Guantanamo Bay mee tot bekentenissen te dwingen cq. waanzin te drijven. Geen idee of het zou werken, persoonlijk vind ik het de beste energizer die je maar kunt bedenken; ideaal voor in de voetbalkleedkamer-vxf3xf3r-de-wedstrijd, zeg maar. John Peel nodigde de band in 2003 zelfs uit voor een heuse Peel Session, nou dan weet je het wel (en nee, ze spelen geen reggae). Tegenwoordig dealen de heren V.I.T.R.I.O.L. ("lyrics, haruspex and author of dystopian concepts, blasphemic puking of vocal armageddon") en Irrumator ("composition and weapons of mass destruction") in een wat meer gevarieerde, iets minder hysterische potpourri van grindcore & industrial/black/death/thrash/nu-metal, maar hoe kan het ook anders? Het nog immer onovertroffen summum van geluidsterreur zetten zij immers in 1999 al op de nietsvermoedende wereld, als een nekschot voor de twintigste eeuw. En ze noemden haar "Pandemonic Hyperblast". Viagra voor de nekharen, zogezegd. Had WV-HEDW nou eigenlijk al een clublied?

MP3 Anaal Nathrakh "Pandemonic Hyperblast" 1999

Voor de chill-out, en telt u gerust even mee: Van black naar grind naar nu naar power naar thrash en weer terug, in xe9xe9n nummer:

MP3 Anaal Nathrakh "When The Lion Devours Both Dragon & Child" 2006